ตอนนี้ก็ดึกแล้วนะ ใกล้จะตีหนึ่งแล้วด้วย

เคยเกิดอาการอย่างนี้ขึ้นมาบ้างมั้ย ? อาการที่เรียกว่าเหงา

อยากจะระบายทุกอย่างออกมาเป็นตัวหนังสือ

เพราะบางที ตัวหนังสือก็สื่อความหมายได้ดีกว่าคำพูดมากมาย

 

ตอนนี้เวลาก็เดินไปเรื่อยๆ

ตัวฉันในวันนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลและเวลา

ทั้งความคิด และ ร่างกาย

แต่ถึงยังไงตัวฉัน ก็ยังคงเป็นตัวฉันคนเดิม

 

บางทีสิ่งที่ฉันแสดงออกมาให้เห็น ก็ไม่ใช่ทั้งหมดของตัวฉัน

เสแสร้งเหรอ ? ไม่ใช่หรอก

ฉันแค่ยอมเธอทุกอย่างเท่านั้นแหละ

ยอมเป็นเด็กที่คอยให้เธอดูแล และว่ากล่าว ต่างๆนานา

เธออาจจะมองว่าฉันเป็นคนที่ไม่มีความคิดล่ะมั้ง

แต่ฉันก็มีความคิดของฉันนะ ถึงมันจะไม่ได้ดูเป็นผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัวก็ตาม

 

ใช่ ผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัว นั้นแหละคือความคิดของเธอในตอนนี้ ฉันคิดอย่างนั้น

เธอที่เติบโตขึ้น ท่ามกลางสีสันของชีวิตหลอกลวง

แต่ฉันเติบโตกับความคิดของฉัน ที่ยังคงความคิดแบบเด็กๆเพื่อความสุขเล็กๆของตัวเอง

 

นี่ล่ะมั้งที่ทำให้เราคิดต่างกัน

นี่ล่ะมั้งที่ทำให้ฉันต้องคิดมากกับคำพูดของเธอ

นี่ล่ะมั้งที่ทำให้เธอเหนื่อยกับความคิดของฉัน

 

แต่ยังไงตัวฉันก็คือตัวฉัน

ถึงจะรักเธอซักแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนตัวเอง

แต่ขออย่างเดียวให้เธอจำไว้ว่า

 

"ตลอดเวลา ฉันก็ยังคิดถึงแต่เธอ"